تبلیغات
بـــرو بچـــه های پیله - پیشنهاد حاج حسین برای پیله (وبلاگ)
 
بـــرو بچـــه های پیله
درباره وبلاگ


گاهی حرف هایی هست که فکر می کنیم مخاطبی براش وجود نداره . یا نمی دونیم مخاطب این حرفا کیا هستن؟

اینجا را انتخاب کردم تا به قول دوستان بحرفم و سکوت سنگینی که سالها بر زندگیم سایه افکنده را بشکنم .
اینجا مامنی است برای گفتن حرفایی که به خاطر مصلحت ها و همرنگی با جماعت در نهانخانه دلم پنهان کرده ام...


مدیر وبلاگ : پروانه
نویسندگان
چهارشنبه 19 آذر 1393 :: نویسنده : پروانه

دوستان عزیز و محترمی كه تا الان با نظرات خوبشان مرا همراهی كردند ، قطعا حاج حسین را می شناسند...

حاج حسین همون بابا لنگ دراز شبانه روزی شیراز بود كه با ورودش به شبانه روزی و تغییر رویه مدیریت در آنجا قدیسی تمام عیار برای بچه های شیراز شد. بابا لنگ درازی از خانواده ای اصیل و خوش نام شیراز كه با تاسیس موسسات خیریه و مسئولیت های مختلف در استان فارس همواره دوست و مشاور ما بوده است. و زمانی كه دانشجو بودم در نقش برادر گاهی از اصل و نصب و شهرتش فاصله می گرفت و هم نام خانوادگی من و بچه ها میشد تا مبادا دوستان خارج از شبانه روزی به بهانه تفاوت نام خانوادگی، از اسرار خانوادگیمان خبردار شوند...

" چند تا از نوشته هات رو خوندم. چند خطی رو برات نوشتم اما نمی دونم چرا ارسال نشد. حالا به صورت شفاهی بهت میگم و اونجا خودت از طرف من بنویس...

این وبلاگ برای اونهایی كه تو را نمی شناسند مبهم و پراكنده هست. نوشته هات و خاطراتی كه تعریف كردی باید از یه جا شروع کنی مثلا فصل کودکی و نوجوانی و...بعضی از نوشته ها نیاز به توضیح بیشتر و حتی تفسیر داره و باید شخصیت ها رو بیشتر معرفی كنی و سعی كن نام اختصاری آن ها را بنویسی. مثلا برای من بنویس م.ح. گ ...از اینكه شروع كردی به نوشتن خوبه... اما باید هدفت رو از نوشتن مشخص كنی ...با این وبلاگ می خوای بچه ها و شبانه روزی رو معرفی كنی یا قصد دیگری داری؟..."

من در جواب حاج حسین گفتم كه این وبلاگ هنوز عمومی نشده و به نظرم قالب اصلی آن هنوز مشخص نشده...بیشتر دلنوشته هایی است كه گاهی  روایتی و بیان خاطرات گذشته با موضوع خاص است. 

حال از شما دوستانی كه مرا تا اینجا همراهی كردید تقاضا می كنم اگر پیشنهاد و نظری در مورد وبلاگ دارید مرا مانند همیشه با محبت های بی دریغتان راهنمایی بفرمایید.

با درود و سپاس 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 30 آذر 1393 08:15 ب.ظ
به نظر من نوشتن همانند سایر هنرها جوششی است و نیازی به هدف نیست مگر درمواقعی که بخواهی موضوعی بنویسی. نوشتن نسبت به سایر هنرهادارای ابزار و امکانات بیشتری است و چون با واژه ها سروکار داریم بهتر می توانیم مقصود و حرف دلمان را به مخاطب القا کنیم. هدف زمانی پدیدار میشه که منطق و عقل حاکم باشه و در نوشتن گاهی عقل و منطق کنارگذاشته میشوند و فقط دلت میخواهد بنویسی... همین. موفق و پیروز باشی. به نوشتن ادامه بده چون هم توانش را داری و هم خاطراتت یه جور دفتر خاطرات الکترونیکی میشه که بدون قفله و می توان براحتی در لابلای آن سرک کشید و با تو هم قدم شد.
سربلند وسعادتمند باشی
پروانه سلام و درود بر شما
ممنون از لطفی كه همیشه دارید
گاهی واقعا عقل و منطق موقع نوشتن كنار گذاشته میشود و چقدر لذت بخش میشه نوشتن...
عقلم میگه خاطراتت را در فضای عمومی وب مطرح نكن، اما دلم میگه باید این حرفا گفته بشه. خاطراتی كه اصالت وجودم هست...
وقتی میخوام خاطره بنویسم وارد دنیای گذشته میشم و مثل هنرپیشه ها سعی میكنم حس بگیرم نه حس دروغی...حس واقعی...حسی مربوط به خودم...دنیای پیرامون گذشته ام...دنیایی كه دقیقا باید ترسیم بشه تا بتونم بنویسم.
مجددا از محبتتان و نظر خوب و زیبایتان تشكر میكنم
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.